Áður en ég varð mamma


Áður en ég varð mamma borðaði ég matinn á meðan hann var heitur, gekk í hreinum fötum og gat spjallað í rólegheitunum í símann.

Áður en ég varð mamma gat ég farið seint í háttinn, sofið út um helgar, greitt mér daglega og gengið um íbúðina án þess að stíga á leikföng.

Áður en ég varð mamma velti ég því aldrei fyrir mér hvort pottaplönturnar á heimilinu væru eitraðar.

Áður en ég varð mamma hafði enginn kúkað, pissað eða ælt á mig.

Áður en ég varð mamma hugsaði ég skýrt, hafði fullkomið vald yfir líkama mínum og tilfinningum og svaf alla nóttina.

Áður en ég varð mamma hafði ég aldrei haldið grátandi barni föstu til þess að læknir gæti sprautað það eða tekið úr því blóðprufu.

Áður en ég varð mamma hafði ég aldrei brostið í grát við að horfa í tárvot augu og þekkti ekki þá hamingjuflóðbylgju sem getur sprottið af einu litlu brosi.

Áður en ég varð mamma sat ég aldrei langt fram á nótt og horfði á barn sofa eða hélt á sofandi barni vegna þess að ég tímdi ekki að leggja það frá mér.

Áður en ég varð mamma vissi ég ekki hvað ein lítil vera getur haft mikil áhrif á líf manns og hversu óendanlega sárt það er að geta ekki kippt öllum vandamálum í lag.

Áður en ég varð mamma vissi ég ekki að ég gæti elskað svona heitt og hversu dásamlegt móðurhlutverkið væri.

Áður en ég varð mamma þekkti ég ekki þetta einstaka samband móður við barn sitt og gleðina sem fylgir því að gefa svöngu barni brjóst.

Áður en ég varð mamma vaknaði ég ekki tíu sinnum á nóttu til þess að aðgæta hvort allt væri ekki örugglega í lagi.

Áður en ég varð mamma hafði ég ekki kynnst hlýjunni, kærleikanum, sársaukanum og ævintýrinu sem fylgir því að eiga barn.
Þetta skrifaði Gulla kl. 15:27

 
Bloggafmæli Gullu


Ég er eiginlega komin með pínu nóg af þessu krepputali. Eiginlega ekki talað um annað.. hvorki í blöðum, sjónvarpi né útvarpi. Og ég sem fylgist aldrei með fréttum komst ekki hjá því að ná þessu...hehe. Ekki það að ég verð alveg vör við þetta svona þegar ég fer að versla. En mér líður samt hálfpartinn eins og ég sé utanvið þetta allt. Maður er eitthvað svo ótrúlega einangraður svona þegar maður er einn heima í fæðingarorlofi.
Við Steinn Hrannar skruppum í heimsókn til Ernu frænku og Arnars Geirs. Stebbi var í skólanum en skutlaði okkur samt heim þegar hann kom. Voða þægilegt að fara í heimsókn svona þar sem til er barnabílstóll sem passar...hehehe. En við semsagt löbbuðum héðan úr breiðholtinu og upp í norðlingaholt. Vorum ekki nema 70 mín. Erum sennilega fljótari ef við förum strax yfir ána í staðinn fyrir að fara ekki yfir brúna fyrr en alveg efst í Elliðaárdalnum. Prufum hitt bara næst...hehehe.

Mér finnst ég vera orðin svo svakalega eirðarlaus núna. Og að sjálfsögðu er hausinn á mér þá búinn að vera á fullu. Væri alveg til í að komast út úr bænum í smá tíma. Og svo er ég bara búin að vera að hugsa um það hvort að maður ætti ekki bara að flytja til Danmerkur. Gæti alveg haft sæmilegt uppúr því að vera nuddari þar. En það er sennilega bara eitthvað sem datt í hausinn á mér þegar ég talaði við hann Jóa minn síðast...hehehe. Honum líkar svo vel þarna úti. En ég væri þó allavega ekki ein ef ég færi...híhí. Ekki það að Svíðþjóð einhvernveginn heillar mig meira. Gæti t.d. búið í Malmö og unnið í Köben.

Prufið að googla "dúri lúri forvitinn köttur" og sjáið hvað kemur upp. Þura systir gerði þetta um daginn og sendi mér sms...hehehe...snilli.

Vó... í þessum mánuði eru komin 5 ár síðan ég byrjaði að blogga. Aldrei hefði mér nú dottið í hug að það yrði eitthvað úr þessu hjá mér. Viðurkenni þó fúslega að þetta hefur komið í törnum en þó hefur ekki enn dottið einn einasti mánuður alveg út....húrra fyrir mér...híhí.
Þetta skrifaði Gulla kl. 10:19